Media en politici

11-12-2008

Open brief aan Daan Schalck

De beslissing om de Beverse deelgemeente Doel te laten verdwijnen ten voordele van de havenindustrie is al jaren een heet hangijzer in de regio. De recente enquête die zou aantonen dat de meerderheid van de (voormalige) inwoners van het eens zo bloeiende polderdorp akkoord zouden zijn met de afbraak van hun geboortedorp gooit nog maar eens olie op het vuur. Frie Lauwers schreef een open brief aan Daan Schalck als antwoord op de besluiten die uit de bekritiseerde enquête zijn getrokken.

Geachte heer Schalck,

U kent mij wel, ik ben op uw kantoor geweest, vlak na de afbraak van het grootste gedeelte van de Havenweg. Het was niet, wat men zegt, een constructief gesprek, daarvoor stonden onze belangen te ver uit elkaar. U staat  - en dat is ook een deel van de invulling van uw (goedbetaalde) taak voor een zo snel mogelijke afbraak van een 13de eeuws dorp, en ik ( en met mij vele anderen) voor het behoud van datzelfde dorp, niet zoals het vroeger was, want dat kan niet meer, daar hebben de uwen voor gezorgd, onverbiddelijk en perfect voor gezorgd.

Alles wat met geld en macht kan geassocieerd worden is gebruikt geweest: een (rijkelijke) betaald sociaal bemiddelaar, die de wig moest drijven tussen de bewoners, wat ook gelukt is- de experten, die de huizen taxeerden via de nieuwe wooncode, de manipulaties, de intimidaties... U weet dit , mijnheer Schalck. U weet dit allemaal.

Maar toch, toch had ik nog een zweem van respect voor U. U, als academicus, geloofde in de cijfertjes en statistiekjes en groeiplannetjes, die het havenbedrijf kwistig verspreidt, U geloofde in een maatschappelijk draagvlak, groeicijfers, werkgelegenheid, en het belang van Doel en ook zijn polders van de kaart te vegen…uiteindelijk was het zo al jaren beslist en wat is beslist moet worden uitgevoerd... en alhoewel mijn visie en dus ook mijn levensvisie anders is dan de uwe...had ik daar respect voor.  Tot nu.

U heeft een studiebureel ( dat wij mee betalen) onder de arm genomen om bij 52 oud-Doelenaren te horen verklaren , dat Doel weg mag. U kunt erg boos zijn op mij, maar ik vind dit , beneden alle peil, ongehoord, tot zelfs pervers….U gebruikt de emoties van mensen om een draagvlak te vinden, dit dorp in de kortste keren verder af te breken. Waarom?  Hoort dit tot uw taak? Wil U - koste wat kost - een reden hebben snel weer af te breken? Waarom, mijnheer Schalck? Is het maatschappelijk draagvlak er niet meer, en kloppen de cijfertjes ook niet meer? Natuurlijk kloppen die niet meer.Maar het getuigt toch wel van een erg laag bij de grondse methode, om oude en verdrietige Doelenaars mee in te schakelen , om uw grote gelijk te halen…het is haast niet te geloven……52 oude Doelenaars bepalen mee de afbraak…zij weten intussen ook wel dat de haven het gebied moet hebben, dok of geen dok… dat, waarvoor zij uiteindelijk, met pijn in hun hart, hun huizen verkocht hebben, er waarschijnlijk niet meer toe doet... Is dit netjes?? Neen, mijnheer Schalck, en daardoor kan ik geen enkel respect meer voor U opbrengen.

Frie Lauwers, Doel

Bron: www.waaskrant.be

05-11-2008

Doel zorgt voor politiek rumoer in Vlaams Parlement

Op 5 november stelde Jos Stassen (Groen!) in de plenaire vergadering van het Vlaams parlement een parlementaire vraag aan minister-president Kris Peeters. Het werd een zeer geanimeerde, fundamentele discussie over de toekomst van Doel, waaraan ook de parlementsleden Jos De Meyer (CD&V), Dirk De Cock (Spirit), Frans Wymeersch (Vlaams Belang) en Jan Peumans (N-VA) deelnamen.

► Lees hier de volledige tekst van de parlementaire handelingen.
► Zie ook de reactie van Doel 2020 op de onwaardige uitlatingen van de minister-president.

22-10-2008

Een veilige haven!

Van de weblog van Vlaams minister Bert Anciaux

Een veilige haven!

Mensen gaan boven het groot gelijk. Mensen staan altijd boven welk belang dan ook. Het lijkt een vanzelfsprekendheid, maar in de praktijk is dat niet steeds het geval. We zitten zo vaak in een ijzeren logica, we moeten zo vaak mee met de stroom, ook al voelen we langs alle kanten dat het niet meer klopt.

Vlaanderen slibt steeds verder dicht. Ik weet het, we leven in de zone die het meest bevolkt is en tegelijkertijd het meest vastgereden wegennet kent. Open ruimte in Vlaanderen is een zeldzaam goed geworden. Ruimte om te genieten, ruimte om te ademen. Zorgen voor steeds meer industrie en steeds meer logistiek is maar houdbaar wanneer we zorg dragen voor een kostbaar evenwicht tussen leefbaarheid en economie, tussen gezondheid en werk. Dat evenwicht is niet altijd vanzelfsprekend; het vereist het nodige lef om dit eerlijk te blijven nastreven.

De twee extremen zijn heel simpel: alleen maar groen of alleen maar industrie; het vereist geen nadenken. Het zijn eenvoudige denkpistes die nooit zinvol zijn. Dus is er nood aan planning, aan afspraken, aan lange termijnvisies. Zo ook voor onze havens. Of we het nu graag horen of niet, die havens zorgen voor veel toegevoegde waarde waarmee het beste sociale zekerheidsnet ter wereld kan opgevangen worden. En in het verleden zijn voor de expansie van de haven moeilijke beslissingen genomen. Hele dorpen werden ontruimd. Enorme keuzes drongen zich op.

We hebben met zijn allen beslist dat Doel moest verdwijnen. Dat het Saeftinghedok er mocht komen, dat de belangen van de haven boven de belangen van het dorp kwamen. Een moeilijke beslissing, maar toch ook op basis van ernstige argumenten genomen. Vandaag is het plaatje enigszins anders. Of het Saeftinghedok er ooit komt is geenszins een zekerheid. De discussie is niet wat er moet gebeuren indien het dok nodig is; dan moet Doel verdwijnen. Zoveel is duidelijk. De vraag is wat er moet gebeuren indien het dok er niet komt, of er vooralsnog niet komt?

Heel misschien moeten goede beslissingen soms eens herzien kunnen worden. Heel misschien zijn goede bestuurders diegenen die heel misschien eens kunnen terugkomen op vroegere besluiten. Nogmaals, niemand vraagt dat de haven moet wijken. Niemand vraagt dat de haven belemmerd moet worden in zijn expansie. Heel misschien kunnen we een win-win-operatie realiseren. Heel misschien kan de haven er beter uitzien met behoud van Doel, zolang het dok er niet komt. Een dorp van de haven, een dorp in de haven. Het maakt die economische mastodont plots een stuk menselijker. Het maakt het geldgewin plots wat socialer. Aanvaardbaarder. Het dorp kan een zinvolle en bescheiden invulling krijgen: een kunstendorp, of een dorp op de grens tussen haven en polders. Een veilige haven! Een vrij-plaats waar mensen zich kunnen terugtrekken.

Het is een idee, geen politiek statement. Het is een vraag naar de diepe zin van het politiek bedrijf. De voorbije weken zijn we gedwongen bezig met miljarden te pompen in banken. Massa's geld van de gemeenschap. Omdat het nodig was, omdat het in het belang van de mensen is. Maar het lijkt een beetje de omgekeerde wereld. Banken zouden geld moeten opbrengen voor de gemeenschap. Jarenlang waren het geldmachines, zonder veel meerwaarde voor de gemeenschap. Misschien hebben we vandaag wel projecten nodig die wat meer menselijkheid tonen. Een dorp in de haven, als plek van kwetsbaarheid. Tijdelijk, omdat het vandaag nog even kan. Omdat er geen dringende en dwingende nood is aan ontruiming. Omdat er misschien een verbond kan en moet gesloten worden tussen mens en economie.

Ik ben zelf mee verantwoordelijk voor de teloorgang van Doel. Ik werp niemand enig verwijt toe. Ik wijs niemand met de vinger. Dit project kan maar lukken indien we als politieke wereld sterk genoeg staan om moeilijke beslissingen uit het verleden licht te corrigeren. Een kleine bijsturing waar niemand slechter van wordt. Anders moeten we het niet doen. Zonder valse hoop, zonder het voorspiegelen van luchtkastelen. Indien de haven het dok nodig heeft, dan zal Doel verdwijnen. Dat is de baseline, dat is het uitgangspunt. Maar laat intussen, gewoon intussen, het dorp toch een mooi bindmiddel worden tussen cultuur en industrie, tussen natuur en economie. Laat inmiddels mensen creatief zijn, vol goede bedoelingen. Zonder enige negatieve bijklank. Het zou een mooi begin kunnen zijn van het herstellen van vertrouwen. Naïef, misschien. En dan?

Bert

Bron: www.bertanciaux.be

29-08-2008

Brief aan Bert Anciaux

Dianne Nuyts (KunstDoel) schreef een brief aan Bert Anciaux om hem te vragen zijn invloed in de Vlaamse regering aan te wenden om Doel te redden.

© 2008 Doel 2020