Het refrein dat Van Peel zingt is niet nieuw. Als het gaat om de Antwerpse Haven zijn de superlatieven nooit ver weg. Dat kan niet verstoppen dat het Doeldok - 6 miljard Belgische frank – nu weer wordt dichtgegooid met het zand van het Deurganckdok. Noch dat het Verrebroekdok – ooit omschreven als de investering van de eeuw – nooit werd afgewerkt. Wat er van dit laatste dok werd aangelegd fungeert nu hoofdzakelijk als opslagplaats voor autowrakken die er tegen alle milieuregels in worden verscheept naar Afrika.

Het Deurganckdok dat zelfs nog niet afgewerkt, is behandelt momenteel een fractie van wat het aankan. In de eerste helft van het jaar werden er nog geen 700.000 containers behandeld terwijl het dok een capaciteit heeft van 7.500.000 containers. De kostprijs is intussen opgelopen tot 650 miljoen euro, drie keer zoveel als geraamd. Heeft men het over alle er mee samen hangende investeringen dan spreekt men over een bedrag van… 3 miljard euro.

Maar de havenbestuurders worden duidelijk niet gehinderd door die onthutsende cijfers.

Doel 2020 vindt de uitspraken van Van Peel hallucinant. Uitgerekend op een moment dat op alle niveaus wordt gewaarschuwd voor de toenemende negatieve impact van industriële activiteiten op milieu en gezondheid, pleit de Antwerpse schepen van de Haven ervoor om nog een tandje bij te steken… Nog groter, nog méér.

Het is duidelijk dat voor een bijkomend containergetijdendok met nog meer druk op milieu en open ruimte en nog maar eens extra-verkeersellende, geen maatschappelijk draagvlak bestaat. Wie stelt dat hij bij de scouts notie heeft gekregen van "het algemeen belang", en geleerd heeft dat "je niet alleen aan jezelf moet denken", zou dat beter voor ogen houden.

Doel 2020 wenst het Antwerps Havenbedrijf voor de volgende 10 jaar alvast iets méér realiteitszin toe, en bestuurders die behalve voor de trafiekcijfers ook oog hebben voor de échte noden van mens en samenleving.

Havenjournalist Paul Verbraeken, van Gazet van Antwerpen, leidde het gesprek. Namens het Antwerps Havenbedrijf was er economist Chris Coeck en Jan Creve trad op als woordvoerder van Doel 2020. Ongeveer 30 geïnteresseerde woonden het debat bij.

Paul Verbraeken gaf eerst een inleiding over de huidige stand van zaken. Daarna gaf Chris Coeck een powerpoint presentatie en mocht Jan Creve een overzicht geven van de problemen die zich de voorbije 20 jaren hebben opgestapeld in de regio.

Na de pauze kwamen de tongen los. Tussen de aanwezigen zaten verschillende bekenden die zeer goed wisten waar de problemen moeten gesitueerd worden, zoals Gust Deckers en de vroegere bemiddelaar voor Doel, Roeland Aelbers, maar die zwegen en luisterden. Burgemeester Marc Van de Vijver liet zich verontschuldigen en stuurde zijn Linkeroever-man Luc Vigoureux. Die behandelde vooral specifieke landbouwersvragen over de onoverzichtelijkheid van de natuurcompensaties.

Opvallend was dat de haveneconomist van essentiële zaken uit het polderverleden niet op de hoogte bleek te zijn. Zo wist hij bijvoorbeeld niets van de rechtsgeldigheid van het gewestplan 1978 met Doel als woongebied, dat niet ingekleurd staat op de hedendaagse Antwerpse havenplannen. Mobiliteitsproblemen wuifde hij weg omdat ze zouden worden opgelost door de Liefkenshoekspoortunnel en de Lange Wapper. De oorzaken van het fiasco met Doeldok kende Coeck evenin, maar dat het Saeftinghedok onmisbaar was bevestigde hij dan wel weer.

"Twee actuele en gevoelige dossiers bewijzen de noodzaak van een volwaardig meebesturen vanuit het Waasland: ten eerste is er de keuze over de afbakening van het havengebied en een eventueel nieuwe bijkomend dok, het zogenaamde Saeftinghedok; ten tweede is er de keuze voor de oplossing van de mobiliteitsproblematiek.

Het voorbereidingsproces op de beslissing van de afbakening van het havengebied heb ik als co-voorzitter van de werkgroep voor het Strategisch Plan van nabij gevolgd. Ik vertel u geen geheim als twee jaar terug het voor de Antwerpse havenkringen bijna evident was dat er zo vlug mogelijk een beslissing zou komen ten gunste van een bijkomend dok, het Saeftinghedok. Vandaag is dat gelukkig geen evidentie meer.

In het begin van mijn toespraak heb ik gepleit om beslissingen niet uit te stellen. Maar er is één beslissing waar ik wel voor uitstel pleit, namelijk de beslissing over het Saeftinghedok. De reden is éénvoudig: "er zijn teveel mobiliteits- en economische onzekerheden". De verkeerde economische keuze om destijds het Doeldok uit te graven als industrie-dok moet ons hoeden voor beslissingen op basis van al te vage economische gegevens. Bovendien weten we allemaal dat de groei van de containertrafiek via het Deurganckdok al zware bijkomende files zal opleveren.

Zo lang er geen oplossing is voor de mobiliteitsproblematiek, kan er wat mij betreft geen nieuw Saeftinghedok komen. Ik stel vast dat de dure beslissingen om de mobiliteitsproblemen langs Antwerpse zijde op te lossen, genomen zijn. Langs Wase en Oost-Vlaamse zijde zitten we nog maar in de fase van de studies. We moeten daar niet over jammeren, maar er iets aan doen. Met een gemeenschappelijke visie en gemeenschappelijk lobbywerk kunnen we die achterstand in de komende jaren wegwerken. Maar ik herhaal, zolang het mobilititeitsverhaal onzeker blijft, kan er geen sprake zijn van het open zetten van de poort open naar een nieuw groot bijkomend containerdok."

De vzw Leefbare Polderdorpen heette vroeger "Leefbaar Zwankendamme" en staat nog in de kinderschoenen. De actiegroep 't Groot Gedelf uit Damme staat hierin al een stuk verder. Beiden strijden voor de leefbaarheid van de dorpen rond de haven van Zeebrugge.

Het verschil met Doel is dat Zwankendamme niet weg moet. Het ligt wel aan twee zijden omgeven met havenactiviteiten. Men wil de dubbele spoorlijn naast het dorp uitbreiden tot 18 sporen. Om overlast weg te nemen zou een buffer van 6 meter hoogte worden aangelegd, op 30 meter van de woningen. Inwoners vrezen dat de buffer het licht zal wegnemen en dat hun woningen een pak donkerder zullen worden. Ook stellen ze zich vragen over de doeltreffendheid van de buffer.

Er is ook een alternatief voor het aanleggen van een rangeerstation maar dan moet wel een stuk natuurgebied, dat binnen de haven ligt, verdwijnen en elders gecompenseerd worden. En dat zien de Groenen niet zitten.

De vzw 't Groot Gedelf wil alle mensen samenbrengen die liefde hebben voor "het mooiste polderlandschap van Vlaanderen". Mensen die bang zijn dat de unieke streek rond Damme, met zijn 1000-jaar oude dorpen, vernietigd zou kunnen worden door een zeekanaal dat de haven van Zeebrugge moet verbinden met Gent. Info: Guy Plasschaert, tel. 0477-61 41 33, www.tgrootgedelf.be.

Met haar nieuwe comité "Doel Forever" wil Patricia Leyssens-Melis het Scheldedorp meer impulsen geven door het organiseren van festiviteiten. Ze organiseerde al het Sinterklaasfeest voor de Doelse kinderen en wil verder een kerstdiner aanbieden aan de minderbedeelden. Er komt een "American Day" met motoren, een discofeest voor de jeugd en een straat-barbecue. Het comité heeft ook vrijwilligers gevonden om een praalwagen te bouwen voor het carnaval. Op die manier wil Patricia Melis de Doelse bevolking, die nog steeds uit een 200-tal personen bestaat, dichter bij elkaar brengen.

Onvergetelijk Mozart-concert in de kerk

Frie Lauwers organiseerde op 16 november een uniek klassiek in de concert O.L.Vrouw-Ten-Hemel-Opgenomen kerk te Doel. Op het programma stond ondermeer het volledige Requiem van Mozart. De kerk, die prachtig verlicht was met fakkels en kaarsen, zat afgeladen vol. Dorpsdichter Mark Meekers en Richard Willems droegen gedichten voor. Het Requiem onder leiding van P. Windmolders met ondermeer Cristel De Meulder, een sopraan met internationale erkenning, en een prachtig koor, werd een klasse-uitvoering. De grote barokke kerk van Doel heeft werkelijk een prachtige akoestiek; waar men ook zat of stond - tot in de biechtstoel toe - elk woord, elke noot werd er perfect gehoord. Muziekkenners waren unaniem: één ván de mooiste en beklijvendste uitvoeringen. Een doodstille kerk, alsof er niemand meer ademde. Geen kuch, geen geschuif van stoelen, alleen hemelse muziek en hemelse stemmen. En dan een staande ovatie, minutenlang. En, wat zelden gebeurt, een dankbaar toemaatje van de uitvoerders voor de ontroerde toehoorders. (Bron: De Wase Koerier)

Doelse kinderen verwelkomden Sinterklaas

Het was al enkele jaren geleden, maar begin december konden de kinderen van Doel Sinterklaas en zijn Zwarte Pieten weer verwelkomen in het Schelde haventje van het dorp. Om 13u30 uur arriveerde de goedheilige man met zijn gevolg met een baggerboot van Dredging. In stoet ging het dan richting ont moetingscentrum. In de Vissterstraat werd even halt gehouden bij Jos en Irma Adriaenssens-Tempelaere, het echtpaar dat momenteel het langst in Doel woont. De Sint en de kinderen bedachten hen met een attentie. In de voormalige school werd de Sint al direct getrakteerd op een dansje van de Klingse City Line Dancers, en kregen de 32 Doelse kinderen een mooie namiddag met snoep en geschenken. Het initiatief van dit Sinterklaasfeest kwam van het nieuwe comité "Doel Forever". (Bron: De Wase Koerier)

Magische kerstmarkt in De Doolen

Op 15 en 16 december ging in De Doolen een magische kerstmarkt met gezellig griezelen door. Het was bitter koud, maar de heksenbrouwsels van heks Marieken hielden iedereen warm. Tovenaar-kok Wim hield de magen in vorm in het gelegenheidsrestaurant. In een verwarmd lokaal was er een kleine maar gezellige markt met prachtig uitgewerkte heksen, kerstmateriaal, boeken, schilderijen én een expositie van Doelenaar Jeroen met fabuleuze fantasy-tekeningen en cartoons. In de late namiddag verscheen heks Lucia op het toneel. Met haar bezem en dwingende stem en onder de tonen van de accordeon van meneer heks dreef zij alle liefhebbers naar de vertelhoek voor een spannend verhaal. Frank Pollet beet de spits af met een griezelverhaal dat hij schreef voor het recent verschenen boek 'Griezelverhalen uit het Waasland'. Johan De Vriendt bracht het eerste hoofdstuk van een verhaal waarin mythische fabelfiguren uit de streek Doel ter hulp komen in haar strijd. (Bron: De Wase Koerier)